Skip to content

AR-V7 i odpornosc na enzalutamid i abirateron w raku prostaty AD 8

1 miesiąc ago

125 words

W wieloczynnikowym modelu Cox dostosowanym do ekspresji pełnej długości mRNA receptora androgenowego i wcześniejszym stosowaniem abirateronu, wykrywanie AR-V7 pozostało niezależnie prognozujące krótsze przeżycie bez progresji PSA (współczynnik ryzyka dla progresji PSA, 3,1; 95% CI, 1,0 do 9,2; P = 0,046); poziom pełnej długości mRNA receptora androgenowego również przewidywał krótszy czas przeżycia bez progresji PSA (współczynnik ryzyka, 1,4; 95% CI, 1,0 do 1,9), ale wcześniejsze zastosowanie abirateronu nie było (współczynnik ryzyka, 2,5; 95% CI, 0,4 do 14,5). Wyniki modelu wielowymiarowego ważonego według oceny skłonności są pokazane w tabeli S3A w dodatkowym dodatku. Wśród pacjentów leczonych abirateronem przeżycie wolne od progresji PSA było krótsze u mężczyzn z wykrywalnym AR-V7 na początku badania niż u osób z niewykrywalnym AR-V7 (p <0,001 w analizie jednowymiarowej) (Figura 3B). W wieloczynnikowym modelu Cox dostosowanym do ekspresji mRNA receptora androgennego o pełnej długości i wcześniejszym stosowaniu enzalutamidu, wykrycie AR-V7 było jedynym niezależnym czynnikiem prognostycznym krótszego czasu przeżycia bez progresji PSA (współczynnik ryzyka dla progresji PSA, 15,7; Cl, 2,1 do 117,5; P = 0,007); ani poziom mRNA receptora androgenowego pełnej długości (współczynnik ryzyka, 1,0; 95% CI, 0,8 do 1,2) ani wcześniejsze zastosowanie enzalutamidu (współczynnik ryzyka, 0,9; 95% CI, 0,1 do 5,2) było przewidywalne.
Przeżycie bez progresji klinicznej lub radiograficznej
Wśród pacjentów leczonych enzalutamidem przeżycie wolne od progresji klinicznej lub radiograficznej było krótsze u mężczyzn z wykrywalnym AR-V7 na początku badania niż u osób z niewykrywalnym AR-V7 (p <0,001 w analizie jednowymiarowej) (Figura 3C). W wieloczynnikowym modelu Coxa dostosowanym do ekspresji mRNA receptora androgennego o pełnej długości i wcześniejszym stosowaniu abirateronu, wykr ywanie AR-V7 pozostało marginalnie predykcyjne dla krótszego przeżycia wolnego od progresji klinicznej lub radiograficznej (współczynnik ryzyka dla progresji klinicznej lub radiologicznej, 3,0; 95% CI, 0,9 do 9,6, P = 0,06); poziom mRNA receptora androgenowego o pełnej długości był również przewidujący (współczynnik ryzyka 1,7; 95% CI, 1,1 do 2,6), ale wcześniejsze zastosowanie aberrateronu nie było (współczynnik ryzyka, 2,6; 95% CI, 0,2 do 27,6). Tabela S3B w dodatkowym dodatku pokazuje wyniki modelu wielowymiarowości ważonego według oceny skłonności.
Wśród pacjentów leczonych abirateronem przeżycie kliniczne lub radiograficzne bez progresji było krótsze u mężczyzn z wykrywalnym AR-V7 na początku badania niż u osób z niewykrywalnym AR-V7 (p <0,001 w analizie jednowymiarowej) (Figura 3D). W wieloczynnikowym modelu Cox dostosowanym do ekspresji mRNA receptora androgennego o pełnej długości i wcześniejszym stosowaniu enzalutamidu, wykrywani e AR-V7 było jedynym czynnikiem, który niezależnie przewidywał krótsze przeżycie kliniczne lub radiograficzne bez progresji choroby (stosunek ryzyka dla progresja radiologiczna, 7,6, 95% CI, 1,0 do 57,6, P = 0,05); poziom mRNA receptora androgenowego pełnej długości (współczynnik ryzyka, 1,1; 95% CI, 0,9 do 1,5) i wcześniejsze zastosowanie enzalutamidu (współczynnik ryzyka 1,9; 95% CI, 0,4 do 10,0) nie były predykcyjne. [więcej w: Kabiny Sanitarne, sprzątanie hal magazynowych, Pompy insulinowe ]

Powiązane tematy z artykułem: Kabiny Sanitarne Pompy insulinowe sprzątanie hal magazynowych